Wednesday, December 8, 2010

एक चाळ... भाग ३


चिंटया ला आठवले की जेव्हा तो वर्गात जात होता तेव्हा त्याने सलीम उर्फ़ छोटा चित्रेश आणि शेरू उर्फ़ मांजा भाई ला पाहिले होते त्याने  या दोन गुंडांबरोबर अजुन  एक चेहरा पाहिला होता पण त्याला तो  आठवत नव्हता... 

चिंटया च्या वडलानी म्हणजे सदाभाऊ नी पण त्याला पाहिले होते...त्याचा चेहरा फारच ओळखीचा वाटत होता... 

इंस्पेक्टर शिंदे सर्व विचारत होते तेवढ्यात खरे काका डोक्याला हात लाऊन म्हणाले " का ह्या अत्र्यानी खोली सोडली? मगच हे सर्व विपरीत घडल ..."

"बरोबर आहे खरे काका त्यानीच हे केल आहे.." चिंटया म्हणाला 

"काय बोलत आहेस चिंटया?" खरे काकानी विचारले..

"अहो काका मी सलीम आणि शेरू बरोबर ज्या माणसाला पाहिल होत तो राजेश होता..." चिंटया उत्तरला...

सर्वांची तोंडे आ वाचून उभी राहिली कारण हां तर सर्वात मोठा धक्का होता...राजेश तर चांगल्या घरातला चांगला मुलगा होता तो असे काम का करेल बर?? सर्वांच्या मनात हाच प्रश्न होता ...

मग इंस्पेक्टर शिंदे नी चिंटयाच्या आणि सदाभाऊच्या मदतीने  सलीम आणि शेरू च्या खोली चा शोध घेतला...

पोलिसांनी trap लाउन सलीम ला पकडले पण शेरू त्या खोलीच्या मागच्या दरवाजातून पसार झाला... इंस्पेक्टर शिंदे नी त्याचा पाठलाग केला आणि शेवटी त्याला पकडले...

राजेश च्या घराचा पत्ता तर सदाभाऊना माहितच होता... राजेशही पकडला गेला...

त्याला केलेल्या तपासात हे निश्पन्न झाले की बेरोजगारी च्या फंद्यातून बाहेर येण्यासाठी त्याने सलीम आणि शेरू ची साथ दिली..

आपले घर जिथे जास्त लोक्वस्ती आहे ते देउया ज्याने तिथे दहशत माजेल असे कारस्थान होते छोटा चितेश आणि मांजा भाई चे....

चिंटया आणि चाळीतल्य़ा सर्वांचे इंस्पेक्टर शिंदेनी आभार मानले आणि ५ लाख रोख बक्षिस चाळीला भेटव्हून दिले... 

घरमालकाला अटक झाल्याने  त्याची बायको चाळी ची मालकिन झाली आणि तिने त्या ५ लाखाच्या बक्षिसाचा चांगला वापर केला...

सर्व चाळ नवी नवेली करुन टाकली... सर्व घराना रंग दिला, पाण्याचा मोठा प्रश्न दूर केला..

आता सदाभाऊना चिंटया वर फार गर्व वाटतो... त्यानी चिंटया च्या वर्गाची फीस पण पूर्ण भरली...
आता कोणीही tanker ची वाट पाहत नाही... 
आता कोणी पण चाळी ला धोक्यात जाऊ देत नाही... सर्व जण गुण्या गोविंदाने रहातात..

वाचल्याबद्दल धन्यवाद,
निखिल जोशी...
ही गोष्ट लिहिन्यामागे माझा मित्र रवि याचा मोठा हात आहे त्याने मला ह्या विषयाबद्दल लिहिण्यास स्पूर्ति दिली..

Monday, December 6, 2010

एक चाळ... भाग २

चिंटया जसा ओरडला सर्वांच्या छातीत धस्स झाल.. मग काय सर्व लोक जिकडे तिकडे पळत सुटले..तिथे खरच बॉम्ब आहे का नाही याची शहानिशा न करताच सर्व जण भाम्भावले...

आता काय करायच कुठे जायच? आधीच मुंबईत  एवढे बॉम्ब ब्लास्ट होत आहेत आता आपण पण त्याच्या आहारी जाणार का? असे प्रश्न सर्वांच्या मनात थैमान मांडत होते... जो तो इकडे तिकडे पळत सुटला होता... चिंटया तर सर्वांच्या पुढे पळत होता...

शेवटी सर्व जण अंगणात जमा झाले...सदाभाऊनि पोलिसाना फ़ोन केला .. पोलिस अर्ध्या तासात हजर झाले...त्यानी घरमालकाला बोलावले आणि विचारले की ह्या दोघाना इथे राहू देण्या आधी ते कुठून आले आहेत याची पड़ताळणी का नाही करुन पाहिली?

खरे काका ओरडले " अरे पैसे भेटल्यावर कोण काय पाहतो? कोणाला वेळ आहे तेवढा? ह्याला पण खाऊ घातले पैसे आणि ह्याला तर पैसे सोडून दुसर काय पाहिजे?"

सदाभाऊनि  पण मध्यस्ती करुन पोलिसाना हे समजाउन सांगीतल की ह्या दोघांची काहीच ओळख नव्हती तरीही घरमालकाने कसे त्याना ठेउन घेतले वगैरे वगैरे...

इंस्पेक्टर शिंदेनी चांगलीच विचार्फुस केली... आणि शेवटी त्यानी घरमालकाला ताब्यात घेतले.. हा पुन्हा सर्वाना धक्का देणारा प्रसंग घडला होता...

इंस्पेक्टर शिंदेनी बॉम्ब squard ला बोलावले आणि बॉम्ब defuse करायला सांगितले..

बॉम्ब defuse झाला आणि सर्वानी सुटकेचा निश्वास टाकला...

पोलिसांनी कसून तपास केला... त्या तपासात असे निष्पन्न झाले की सलीम आणि शेरू च्या घरात १०० किलो RDX  आहे आणि... बॉम्ब बनवण्याचे साहित्य... ५० लाख रुपये रोख....

हे ऐकून खरे काकाना तर जवळपास हार्ट attak च आला होता...

सलीम आणि शेरू हे दोघे मोठे गुंड होते छोटा चित्रेश आणि मंजा भाई...

त्यानी हां सगळा प्लान बनवला होता ज्यानी सगळी चाळ बॉम्ब ने उडून जाईल आणि दहशत माजेल...

ह्या प्लान मधे घरमालक पण सामिल होता... घरमालकाला १० लाख रुपये मिळाले होते ज्यानी की तो ही सगळी चाळ उडवून टाकुन सगळी जमीन एक मॉल बांधणा-या माणसाला विकणार होता...

त्यांचा हां सगळा प्लान चिंटयाने आणि त्याच्या छोट्या मित्रानी चांगलाच फसवला... 

इंस्पेक्टर शिंदेनी या सर्व गोष्टीना पकडून दिल्या बद्दल चाळीतल्य़ा लोकाना २ लाख रुपयांचे बक्षिस जाहिर केले...

तरीही एक गोष्ट राहिलीच होती... छोटा चित्रेश आणि मंजा भाई ला कस पकडायच?? 

सदाभाऊ जिथे ड्राईवर चे काम करत होते, तिथे त्यानी एकदा सलीम ला पाहिले होते... चिंटया ला वर्गात सोडायला जाताना त्यानी सलीम ला पाहिले होते... 

सलीम आणि शेरू चिंटया च्या वर्गालगत एका खोलीत रहात होते...

लगेच चिंटया च्या डोक्यातला दिवा पेटला...

क्रमशः...

Shyamchi Aai (Marathi)                                                            

Sunday, December 5, 2010

एक चाळ... भाग १

नमस्कार.. या गोष्टितिल सर्व पात्र आणि घटना काल्पनिक आहेत आणि त्यांचा कोणत्याही जीवित किंवा मृत व्यक्ति शी तीळमात्रही संबंध नाही..

चाळ हे नाव समोर आल्यावर आपल्याला एका तीन ते चार मजली इमारतीत शंभर खोल्या आणि प्रत्येक खोलीत राहाणारे एक कुटुंब असे चित्र मनात येते...या गोष्टीत पण तेच चित्र आणि त्यातल्या घटना थोड्या वेगळ्या प्रकारे मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे...

"चिंटया, दरवाज्यातून सकाळ पेपर आण रे, साला हे इलेक्शन पुन्हा तोंडावर आलेत काय होणार ए कुणास ठाउक?", सदाभाऊ ओरडले...

"अहो बाबा त्या इलेक्शन च काय घेउन बसलात, माझ्या शाळएची फी भरायची आहे त्याच बघा काहीतरी.", चिंटया रागाने उत्तरला...

"कारटया बापाला शिकवतोस? चल मधल्या खोलीत जा..." सदाभाऊ चिडून म्हणाले, "साले आजचे कारटे फारच माजले आहेत"..

सकाळ ची वेळ होती सर्व बायका चाळी समोर आणि आपल्या अंगणा समोर झाड़ू मारून सडा टाकत होत्या. पाण्याचा Tanker आला होता आणि रांग लाउन सगळ्यानि पाणी भरले होते..


काही बदमाष कार्टी आपला नंबर लवकर लागावा म्हणून पाणी भरणारया आज्जीना घरी फ़ोन आला आहे असे सांगुन घरी पाठवत होते आणि रांगेत समोर जात होते... 

सगळी माणसे सकाळी सकाळी पेपर वाचत आणि चहा पीत सरकारी गोष्टिंबद्दल गूढ़ चर्चा करत बसले होते..

राजेशला चांगली नोकरी लागली होती नवी मुंबई मधे म्हणुन अत्रे फॅमिली चाळ सोडून जाणार होती...

"राजू अरे कधी आवरणार सगळ?? जायला उशीर होतो आहे रे.." राजेशची आई म्हणाली..

"अग हो आई सगळ बांधून ठेवल आहे लवकरच निघू"  राजेश म्हणाला..

मोठा  ट्रक  चाळीत आला आणि त्यात राजेशने बांधून ठेवलेले सर्व पोते टाकले. चाळीत चर्चा चालू झाली की कोण येणार अत्र्यांच्या खोलीत रहायला?.. तेवढ्यात घरमालक आला आणि त्यानी अत्र्यांची खोली दोन कॉलेज च्या दिसणा-या  तरुणाना दिली...

खरे काका नि विचार्फुस करावी म्हटल आणि ते त्या दोघांकडे गेले...

"का रे मुलांनो तुमचे नाव काय आहेत? आणि तुम्ही काय करता?" खरे काकानी विचारले   

"मी सलीम आणि हा शेरू.. आम्ही कॉलेज मधे आहोत काका!!" सलीम म्हणाला.

थोड्या वेळ सर्व विचार्फुस करुन खरे काका गेले.. त्यानी ती बातमी सर्व चाळीत पसरवली..सलीम आणि शेरू दोघेही गुंड होते असे प्रथम दर्शनी दिसत होते... तरीही घरमालकाने त्याना राहण्यासाठी जागा कशी काय दिली असा मोठा प्रश्न सर्वांच्या मनात आला होता....

मग संगंमतानी सर्वानी निर्णय घेतला की जास्त पैसे खाऊ घातले असतील मग काय कोणीही घरमालक थोडेच मागे पुढे पाहतोय... ते दोघे अत्र्यांच्या खोलीत राहू लागले ... कधीही यायच कधीही जायच. काहीही करायच .. चाळी तले सर्व लोक फारच त्रस्त झाले होते .. सर्व जण फारच रागात आले होते ...

सर्वानी ठरवले की ह्याची तक्रार घरमालकाकडे करावीच लागेल...

सर्व छोटी मंडळी एकत्र आली आणि त्यानी सलीम आणि शेरू च्या खोलीतल्या खिडकीतुन डोकाउन पाहिले... आणि चिंटया जोरात ओरडला "अरे बॉम्ब आहे त्यांच्या घरात!!! "

क्रमशः... 

Friday, November 19, 2010

पुन्हा केमिकल लोचा...

केमिकल लोचा ... हा तर असा शब्द आहे की सर्वानाच  आवडतो... कारण मुन्ना भाई ला केमिकल लोचा झाला होता...


मला असा प्रश्न पडतो की असा केमिकल लोचा साला आपल्याला का नाही होत?.. पूर्ण इंजीनियरिंग गेली कितीतरी पुस्तक वाचले, कितीतरी नोट्स काढल्या पण कधीही अस नाही वाटल की एका वेळी ज्यानी लिहिलेले पुस्तक होते तो फ़क्त आपल्यालाच दिसत आहे.


आता पर्वचाच किस्सा घ्या... काय झाल की मी एक ब्लॉग article वाचायला घेतला की एक माणुस पुस्तक वाचता वाचता स्वप्नात गेला आणि तिथे त्याला कोणीतरी पुस्तकातला author दिसायला लागला. मग त्याने जे काही कर म्हटले तो हा माणुस करायला लागला आणि मग त्याला आयुष्यात पुढे जाण्याची स्पुर्थी भेटली. जेव्हा तो स्वप्नातून बाहेर आला ते सर्व विचार मनामधे थैमान मांडू लागले म्हणुन त्याने ते विचार आचरणात आणण्याचे ठरवले. आता तोच माणुस एका मोठ्या पदावर काम करत आहे.


अजुन एक अस की काम करता करता आपल्याला स्वप्नात मेनेजर दिसायला लागला तर नवल वाटायला नको. एक अशीच गोष्ट वाचली,

एका माणसाला एकदा स्वप्न पड़त की तो विमानत प्रवास करत आहे, आणि एयर होस्त्रेस ही त्याची बाल्मैत्रिन जी खुप दिवसा  नंतर भेटली. तो तिला बोलू पाहतो तेवढ्यात ती त्याला अड़वते आणि नंतर बोलू अस म्हणते आणि स्वतः च नंबर त्याला एक चिट्ठी वर लिहून देते.  हा फार खुश होतो, आनंदाने प्रवासाची मजा घेत असतो. त्या मुलीबरोबर खुप दिवसानी मनसोक्त बोलूया आणि आपला वेळ चांगला जाईल असा विचार करुन तो बसलेला असतो तेवढ्यात विमान हलायला लागते, आधी कधी पण त्याने अशी स्थिति अनुभवली नसते. विमान अजुन जोर जोरात हलायला लागते, मग त्याला जाग येते तेव्हा त्याला समजते की त्याचा मेनेजर त्याला डेस्क वरून झोपेतून उठवत असतो. आता ह्याला केमिकल लोचा नाही तर काय म्हन्णार?? :)

काही काही लोकांच्या मनात तर अश्या व्यक्ति येतात की ज्या ह्या जगात कधी अस्तित्वातच नव्हत्या...


राजकुमार हिरानी हा माणूस असे नविन नविन विचार कसे करू शकतो?... तो जीवनातल्या साध्या साध्या गोष्टी विचारत घेउन त्याना चांगला मसाला टाकुन चांगल्या प्रकारे कश्या मांडता येतील असेच करतो मग आपण का नाही असा विचार करत??...


एका प्रकारे ही एक फारच छान गोष्ट आहे असे आपण म्हणू शकतो. विचार मनात कोणतेही येओत  पण त्याना एक दिशा मिळून ते चांगल्या मार्गी लागणे  महत्त्वाचे...मुन्ना भाई ला बापुनी त्याच्या विचारंचिच चांगली ओळख करुन दिली.... मुन्ना भाई कितीही वाईट गोष्टी करत असला तरी तो मनातून चांगला होता आणि त्याचे विचारच चांगले होते...


कधी कधी मला मनामधे वाटते की का नाही आपण पण तीन तीन दिवस बसून एखाद पुस्तक वाचाव त्या गोष्टीत पूर्णपणे सामाउन जाव आणि मग आपल्याला पण बापू किवा तो मोठा माणुस दिसायला लागेल... पण नंतर लगेच लक्षात येत की आपण इंजिनियर आहोत आणि अस logic नसलेली गोष्ट पचवण फार अवघड काम आहे...  

असे केमिकल लोचे होतात म्हणुन तर आपल्याला नविन नविन विचार करण्याची चालना मिळते.. नाहीतरी आजच्या या धकाधकीच्या आयुष्यात कोण एवढ्या गोष्टींचा विचार करतो?? आजच्या युगात गरज आहे सर्वांच्या डोक्यात केमिकल लोचा होण्याची. at लीस्ट थोडा चांगुलपणा या युगाला सुधारू शकेल, असे bomb ब्लास्ट, कसाब सारखे लोक, दंगे, मारामारी, पैस्या साठी होणारे भांडण, भ्रष्टाचार, अजुन खुप साऱ्या वाईट गोष्टीवर पूर्णविराम बसेल आणि आपला भारत स्वयंभू महासत्ता बनेल..

Thursday, November 11, 2010

अगणित आयुष्य…

आयुष्याचे गणित कधीच मांडता येत नाही 
ज्याला ते आले तो आयुष्य जगत नाही 

आयुष्याच्या वाटेवर काटे असतात खूप 
काट्यातून वाट काढून जाणारा अनुभवतो सुख 

शिक्षा मिळते कुकर्मांची सर्वानाच 
चांगले काम करणारे फारच कमी भेटतात आयुष्यात 

आयुष्याचे गणित हे एक चक्रव्युव आहे  
बाहेर निघणारा फ़क्त अर्जुनच आहे  

असतात काही अभिमन्यु फ़क्त मधे जाणारे 
बाहेर येण्याची धुसरशिही जाण नसणारे  

वाचून राहावे प्रत्येक क्षणी आयुष्यात 
काय माहित कोण कधी सोडून जाईल आपली साथ 

प्रत्येक पायरी शिकवते गणित पूर्ण समजायला  
प्रत्येक चुकलेली पायरी भरकटवते आयुष्याला    

काही पाय-या चुक्लेल्याच चांगल्या असतात 
आयुष्याचे गणित तुटक फूटक मांडायला शिकवतात   

आयुष्य तसे अगणितच    
लागते त्याला खुप पाय-यांची जोड़  
आधी गणित मांडायला शिक 
आणि बाकी सगळ सोड...

पुन्हा त्याच वेळेची आठवण येत आहे ….

दिवस  गेला  कि  नवीन  आठवण  येते 
जुन्या  दिवसाची  अपेक्षा  कमी  होते 
नवीन  दिवस  नेहमीच  येतात  
पण  पुन्हा  त्याच  वेळेची  आठवण  येत  आहे …

महासागराची  भीती  सर्वांनाच  वाटते 
वेळ  आली  कि  ती  पण  क्षणात  कमी  होते ..
तीच  भीती  आता  वाढत  आहे …
म्हणूनच  पुन्हा  त्याच  वेळेची  आठवण  येत  आहे ….

आता  office मध्ये  पण  कामात  चिडचिड  होते ..
कामामुळे   सगळी   वेळ   खोटी   होते 
पण  चांगली  वेळ  येण्याची  वाट पाहावी लागते  
त्यामुळे  पुन्हा  त्याच  वेळेची  आठवण  येत  आहे

चहाच्या  टपरी  वरच  चहाची  मजा  येते ..
पोळी  भाजी   तर  आईच्या  हातचीच  चांगली  वाटते ..
आता  पोळी  भाजी  आणि  चहा ची   मजा   विरळत  आहे 
आणि त्यामुळेच  पुन्हा  त्या  वेळेची  आठवण  येत  आहे …

वाघ  सिह  जंगलात  राजे  असतात 
पिंजर्यात  त्यांची  राजेशाही  चालत  नसते …
घर  आपले  नसले  कि  मन  लागत  नसते 
तरीच  पुन्हा  त्याच  वेळेची  आठवण  येत  असते …

चित्रातल्या  प्रतिकृती   वास्तव्यात  कधी  येत  नसतात   
त्या  कलाकाराच्या  मनातल्याच  असतात 
पण  त्या  मनात  वास्तव्यातूनच  गेलेल्या   असतात
ती  वेळ  पुन्हा  मला  आवाज  देत  आहे …

म्हणूनच  त्या  वेळेची  आठवण  येत  आहे …
म्हणूनच  त्या  वेळेची  आठवण  येत  आहे …

ती  वेळ  कोणती?  हा  मोठा  प्रश्न  तुमच्या  मनात  असेल 
त्या  वेळी  सगळ्या  गोष्टी  चांगल्या  असतील  
त्या  वेळी  सगळ्या  इच्छा  पूर्ण  झालेल्या  असतील 
पण  अशी  वेळ  खराब   अनुभव  नंतरच  आली  असते …

म्हणूनच  प्रत्येक  वेळ  हि  पाहिजे  तीच  वेळ  आहे  …
आणि  त्याच  वेळेची  पुन्हा  पुन्हा  आठवण  येत  आहे …